DIECEZJALNY INSTYTUT MUZYKI KOŚCIELNEJ W OPOLU

Nasz Instytut w swej wieloletniej tradycji przeszedł liczne przeobrażenia organizacyjne, dzięki którym dziś sytuuje się jako nowoczesna placówka, zapewniająca komfortowe warunki kształcenia pod okiem dobrze przygotowanej kadry nauczycielskiej. Jego działalność to jednak nie tylko dynamiczna aktywność na polu dydaktycznym. We wszechstronny sposób staramy się bowiem pielęgnować śląskie tradycje religijnej kultury muzycznej. W ramach Instytutu prężnie działa Pracownia Badań Naukowych. Szczególną zaś troską otaczamy śląski krajobraz organowy, pochylając się przede wszystkim nad instrumentami piszczałkowymi Opolszczyzny.  więcej...

 

 

 Wydawnictwa DIMK

 

Diecezjalny Instytut Muzyki Kościelnej w Opolu, obok dynamicznej działalności dydaktycznej w zakresie szeroko pojętego kształcenia muzyków kościelnych, nawiązuje również aktywną współpracę z opolskimi wydawnictwami, której owocem stają się liczne publikacje naukowe, duszpasterskie, bajki dla dzieci, płyty CD oraz zbiory nutowe.

 

 

 

  

 więcej... 

 

SZKOŁA CHÓRALNA DIMK

  

to cztery specjalistyczne chóry skupiające pasjonatów muzyki

i zespołowego śpiewu:

 

Chór mieszany - Schola Cantorum Opolienses

Chór chłopięcy - Pueri Cantores Opolienses

Chór żeński - Opolienses Puellae Cantantes

oraz Żeński Chór Międzyzakonny




Diecezjalny Instytut Muzyki Kościelnej

Inauguracja jubileuszu XL-lecia DIMK

8 stycznia odbyło się posiedzenie Rady Pedagogicznej Diecezjalnego Instytutu Muzyki Kościelnej, która zainaugurowała jubileusz XL-lecia szkoły organistowskiej w Opolu. W Radzie Pedagogicznej wzięli udział: Biskup Opolski Andrzej Czaja, biskupi pomocniczy - ks. bp Paweł Stobrawa i ks. bp Rudolf Pierskała, dyrektor administracyjno-finansowy diecezji opolskiej - ks. Ginter Żmuda, księgowość DIMK - s. Fabiana Tomala i Anna Koloch. Ponadto w Radzie Pedagogicznej wzięli udział pracownicy Katedry Muzyki Kościelnej i Wychowania Liturgicznego WT UO: Remigiusz Pośpiech (wieloletni dyrektor szkoły organistowskiej w Opolu) oraz ks. Joachim Waloszek. Poniżej zamieszczamy fragment okolicznościowego słowa dyrektora DIMK - ks. Grzegorza Poźniaka.

Przed nami jubileusz 40-lecia. Jubileusz rubinowy. Rubin to kamień szlachetny o barwie od różowej do krwistoczerwonej. Dawniej kojarzył się z żywiołem ognia, jest symbolem odwagi, miłości i miłosierdzia boskiego. Jest symbolem siły witalnej i walki a zarazem miłości – to barwa życia, młodości i trwałości uczuć. Z tymi cechami chcemy iść jako muzycy kościelni – pracownicy tej szkoły do naszej codziennej pracy, która – mam wrażenie – sprawia nam wszystkim ogromną satysfakcję i daje nam codzienne szczęście. Mówi o tym choćby 40-letni dorobek naszej szkoły. I nie tyle o dorobek materialny mi chodzi, choć i z tego dumni być możemy – wszak żadna szkoła organistowska w Polsce nie może się uczyć w takich warunkach jak my (instrumenty, wyposażenie, płytoteka, biblioteka) – to dorobek wszystkich dotychczasowych dyrektorów, nauczycieli, naszych kościelnych przełożonych.
Chcę bardziej jednakże skupić się na tym, co wnieśliśmy do życia młodych ludzi – naszych uczniów; na tym, co wnieśliśmy do życia Kościoła na Opolszczyźnie; na tym, co wnieśliśmy do liturgii tegoż Kościoła, do przepowiadania, do trudu formacji, do duszpasterstwa. Nie sposób opisać tego liczbami. Na szczęście nie sposób opisać tego liczbami. Bo sfery, których dotyka muzyka, sztuka, estetyka, duchowość znajdują się zdecydowanie gdzie indziej i zdecydowanie dalej niż zdołałyby uchwycić to liczbowe proporcje i statystyki.
Ta szkoła, nauka muzyki w ogólności, kosztuje dużo pieniędzy – niewyobrażalnie dużo pieniędzy. Ale gdyby tego poniechać trzeba by było wydać na ratowanie wnętrza człowieka, jego duchowości, zdecydowanie więcej. Dlatego za to wszystko…, za tych 40 lat… chciałbym powiedzieć albo lepiej: wyśpiewać "Bogu niech będą dzięki"! Dzięki także ludziom: twórcom naszej szkoły, biskupom i przełożonym kościelnym, jej dotychczasowym dyrektorom, księżom, nauczycielom, uczniom. Wszystkim! Niech każdy czuje się najbardziej dogłębnie i osobiście dotknięty moim „dziękuję”.